Ik vond het verschrikkelijk om op de wegen te rijden in New York City en New York State. Niet eens zozeer vanwege de drukte, maar vooral vanwege de erbarmelijke staat van onderhoud en de enorme troep (complete bumpers kun je op je weg tegenkomen).
Vandaar dat ik me verheugde op een fietsrit door mijn eigen stad. Nu wil het geval dat mijn rug weer eens opspeelt, en dan blijkt het niet fijn om door Breda te rijden. Dan merk ik pas goed wat een verzakkingen er in de stad zijn en hoe weinig voorzieningen er eigenlijk zijn voor fietsers.
En ik wens uit de grond van mijn hart de tekenaars die de drempels hebben bedacht een enorme rugpijn toe. Wellicht komen ze dan op het idee dat snelheidsregulering ook met bochten in de weg wordt afgedwongen.

 

Een selectie van mijn vakantiefoto’s is te zien op:
Amerika 1
Amerika 2
Ik heb elke vakantie een thema. Dit keer was dat “Grafisch“.

Commentaar, op- en aanmerkingen zijn van harte welkom.

Oh, en btw, voor wie er na mijn kritische noten aan twijfelt:
ik heb echt een fantastische vakantie gehad!! :-)

 

vuilnis
Wij hebben een fantastische vakantie gehad in Amerika en toch schaam ik me een beetje. Ik durf geen schatting te maken van de hoeveelheid afval die wij met zijn tweeën hebben geproduceerd in deze drieënhalve week.

Er bestaat een begrip dat Ecologische Voetafdruk heet of Carbon Footprint. Dit is een hypothetische berekening van de hoeveelheid hectaren die een persoon, een bedrijf, een land verbruikt om aan zijn/haar behoeften te voldoen. Volgens Wikipedia staan de Verenigde Arabische Emiraten op nr 1 (9,5 h), op de voet gevolgd door de Verenigde Staten (9,4 h). Ter vergelijking, Nederland heeft een hypothetische 4 hectare.

Op facebook heb ik me een tijd terug verplicht om 40 dagen lang zo weinig mogelijk plastic te gebruiken. Het ging me redelijk goed af. Wat kan ik blij zijn, dat ik die belofte niet heb gedaan vlak voor ik op vakantie ging!

 

vliegveldvliegveld
Beide foto’s zijn op een vergelijkbaar tijdstip gemaakt, nl toen de eerste oproep (voor de business class passagiers) werd gedaan.

Zoals gewoonlijk verbaas ik me weer op vliegvelden.
De luchtvaartmaatschappijen proberen er van alles aan te doen om het stouwen van mensen in het vliegtuig enigszins ordelijk te laten verlopen. Dus staat er tegenwoordig naast een stoelnummer ook een groepsnummer op je ticket. Het mag echter (althans in Europa) niet baten. Men gaat voor de poort staan en weigert weg te gaan (Brussels Airport). Wat een verschil met Amerika (mits een nationale vlucht, Chicago Airport).