Vanmorgen een item op tv over kinderen die te dik zijn en te weinig bewegen. Het begeleidende beeld was een schoolgymzaal waar kinderen een soort trefbal speelden.
En dzjoef… ik zat ineens terug op de middelbare school. De naam van mijn gymleraar weet ik niet meer. Wel, dat hij altijd smalend zei als je een doodsmak maakte: “Kietelt een beetje, hè”.

Ik háátte gym!!

 

In een training Assertiviteit wordt de situatie geschetst dat u in de winkel staat en iemand dringt voor. Wat doet u? Waarschijnlijk denkt u “Och laat maar” en voelt zich waarschijnlijk niet helemaal op uw gemak. Zeker als u haast heeft. Volgens de trainer moet u voor u zelf opkomen en zeggen “Ik vind het niet prettig wat u doet. Ik was aan de beurt” waarna u voorgaat en u zelf een stuk beter voelt.

Afgelopen week verkeerde ik in zo’n situatie. Ik was in mijn favoriete kaas-, noten- en delicatessenwinkel waar vrijwel niemand te bekennen was. Denkend aan de beurt te zijn bestel ik mijn favoriete kaas. Vrijwel direct snerpt het achter mij “Ik ben aan de beurt, u dringt voor!” Het laatste wat ik wil in een bijna lege winkel, op vrijdagavond en geen haast is voordringen. “Het spijt me mevrouw” zeg ik vriendelijk en voeg er grappig bedoeld aan toe “Ik had u zo maar over het hoofd gezien en dat is toch een prestatie” (ze mocht er namelijk zíjn, als u begrijpt wat ik bedoel). Ze kijkt me woedend aan en doet bits haar bestelling. Ik vraag mij intussen af waarom haar lontje zo kort is. Assertief? Fijn voor die mevrouw. Ik betwijfel echter of zij er gelukkiger van is geworden. Waarom zo’n haast, waarom zo onvriendelijk?

Ik weet natuurlijk wel waarom. We moeten namelijk assertief zijn. Alles zeggen wat in ons opkomt. Onmiddellijk duidelijk zijn over wat we niet prettig vinden. En wat onze mening is. Een teken van deze tijd. We kúnnen nu alles zeggen, het is modern want duidelijk en het is goed dat mensen uiting geven aan hun gevoelens. Maar in werkelijkheid gedragen we ons soms als ratten in een kooitje, teveel bij elkaar worden agressief en maken soms wonden.

Ik ben er niet blij mee. Hoef helemaal niet onmiddellijk alles te zeggen, wil niet altijd onmiddellijk oordelen over iemand, en voel me niet altijd beter als ik weer eens voor mezelf opkom. Hetgeen ook ik regelmatig doe. Denk vaak “Moest dat nou zo, kon het geen tandje lager?” En besluit in het vervolg niet meer alles te zeggen. Een beetje te relativeren, minder snel te oordelen, minder te haasten en meer te begrijpen waarom mensen doen wat ze doen.

Henk Leenders, directeur AreaConsult bv

 

Muziek om keihard te draaien in mijn headphone als ik niet zo lekker in mijn vel zit:

“Not ready to make nice” – Dixie Chicks

of

“You’re simply the best” – Tina Turner