Archive for mei, 2008

Reizen is geweldig. Meestal ga ik met de auto en dan begint mijn vakantie op het moment dat ik in de auto stap. Er is van alles te zien onderweg en je bent toch ‘in je eigen omgeving’.

Met het openbaar vervoer reizen vind ik altijd wat ingewikkelder. Vooral als je moet vliegen. Het scheelt al een stuk dat er tegenwoordig zoveel via het internet kan worden geregeld.
Hoewel…

Computerticket

We boeken al in november 2007 voor een reis naar Madrid met Iberia. Volgens de informatie kun je een dag van te voren via de site inchecken, dat scheelt een-uur-later-zijn op het vliegveld. Er zijn 4 stappen, ik kom niet voorbij de eerste stap. Wel is er een 0900-nummer, in Nederland en met een Nederlandse meneer die erg behulpzaam is, dus dat valt weer mee. Hij weet mij te melden dat het systeem onze voornamen als achternamen heeft gezien, dus kom ik al weer een stap verder. Daar stokt het opnieuw. De opnieuw aardige meneer meldt mij, dat nu de namen van het ticket en de creditkaard niet overeen komen, dus de ‘computah sez noh’.
Tuurlijk.

“Ik eerst, ik eerst”.

Wil de computer al moeilijk doen, wat te denken van de medereizigers? Behalve bij RyanAir heeft elke passagier een instapkaart met een stoelnummer. Toch krijgen weinig passagiers het voor elkaar om rustig aan te doen als het grondpersoneel eenmaal is gearriveerd. Bijna iedereen wil zo snel mogelijk het vliegtuig in. Eenmaal binnen is de haast over. Wat kan het schelen dat er nog meer mensen in moeten, míjn tas moet bovenin en míjn jas. “Ga uit dat gangpad!!”

Als het vliegtuig naar de eindbestemming taxiet, vraagt de purser om te blijven zitten tot het riemen-vast-lichtje uit is. Ik blijf ook liever zitten, dan half onder de bagageboxen gekruld te staan. Maar ik ben dan ook een rugpatiënt.

Ook bij de bagageband blijf ik me verbazen. Een grote kring er rondomheen zou iedereen overzicht geven én tijd om erbij te komen als je felbegeerde koffer er aan komt. Ach ja.

Misschien is het wel zo: het lichaam kan snel reizen, maar de hersencellen hebben gewoon hun tijd nodig om te arriveren.

Computah sez yeah

Rest mij op te merken, dat een computer wél leert. Op de terugreis herkent hij ons van de vorige keer. Inchecken via internet is nu een fluitje van een cent. Geweldig! Ik kan zelf de stoelen uitzoeken. Het enige dat ik nog moet doen, is de bagage afgeven. Reizen kan wel leuk zijn. En op deze manier is althans een deel daarvan erg vlot geklaard.

Jenny en ik zijn met zijn tweeën op reis in de bus naar Toledo. Als ik met mijn man reis, is dat gewoonlijk met de auto, dus een bus is wennen. Je moet op tijd bij de halte zijn, je moet plannen, zodat je de laatste bus niet mist etc. Daar zitten we samen over te filosoferen en te meuten. En ik raak lichtelijk van slag van Jenny’s opmerking, dat het toch leuk is om dan te ‘ervaren hoe mensen reizen’.

Oh oh, ben ik geen mens?

Wat is geheugen toch een raar fenomeen. Nu woon ik alweer 6 jaar in Ulvenhout, dus je zou zeggen dat ik na 5 keer onderhand zou weten hoe het gaat hier op Hemelvaartsdag. Maar nee hoor, ik werd weer verbaasd wakker om 6 uur vanochtend vroeg van de drumband. Que? O ja, het dauwtrappen naar Meerseldreef! Ieder ander dorp kent Luilak met de Pinksteren, maar hier gebeurt het altijd op Hemelvaartsdag.

Ik draaide me nog maar eens om en heb me – voor ik weer in slaap viel – opnieuw voorgenomen en er volgend jaar echt, echt op te rekenen.