Archive for 2009

Vorige maand heb ik het IDIS-seminar “De psychologie van de koper” bijgewoond. Om verschillende redenen was ik erg enthousiast:
-het was een heel goed seminar;
-ik was weer eens zeer geconcentreerd met mijn eigen vak bezig;
-ik hoefde even een dag niet met mijn moeder bezig te zijn.

Tranen met tuiten

Dat laatste klinkt natuurlijk raar. Degenen die mij kennen, weten dat ik heel veel en met liefde voor mijn moeder bezig ben. Maar op dat moment was ik wanhopig. Mijn moeder was al een week lang aan het huilen (ze zou het uiteindelijk drie weken volhouden). En hoewel ik wel vage ideeën had wat er nu precies aan de hand was, kon ik het niet goed benoemen. Het seminar bracht daar verandering in.

“Wij willen ons het liefste gelukkig voelen*. Sociale druk is de motor van ons dagelijks gedrag.** Sociale en fysieke pijn wekken dezelfde reacties op***. Iedereen heeft dezelfde vijf drukpunten in zijn geest:
1. status;
2. zekerheid;
3. autonomie;
4. verwantschap;
5. rechtvaardigheid.**”

Straf

En toen snapte ik wat er aan de hand was.
Mijn moeder voelt zich geterroriseerd door een van haar medebewoonsters > verlies van autonomie. Ze vindt dat die vrouw zich ver verheven voelt boven de overige bewoners > status. Als het ma te veel wordt, gaat ze huilen, wat ze vreselijk vindt, want ‘wat moeten ze dan wel niet van mij denken’ > verlies van status. Als de verzorgenden het gekrakeel helemaal beu zijn en/of niet meer weten wat ze met de bewoners aan moeten, worden de boosdoeners op hun kamer gezet (!) > verlies van status, de autonomie en het gevoel voor rechtvaardigheid komen in het gedrang. Opgewonden demente mensen hebben een prikkelarme omgeving nodig, dus op advies van de psycholoog wordt mijn moeder aan de tafel met de zwaar dementen gezet. Mijn moeder ervaart dit als straf > ze vindt het onrechtvaardig, maar wordt er ook heel onzeker van.

Vier van de vijf drukpunten zijn geactiveerd. Geen wonder dat ze er geen zin meer in had. Dan ben je de weg in je eigen hoofd al kwijt, maar je omgeving reageert daar zo op!
Wellicht kun je zelfs zeggen dat ook het vijfde drukpunt meetelt. Een van de opmerkingen van mijn moeder is “ze willen me hier gek hebben”. Zij weet wel dat ze vergeetachtig wordt, maar ervaart zichzelf duidelijk niet als dement > ze voelt geen verwantschap met haar mede-bewoners.

Pillen

In een overleg met de psycholoog, de leidinggevende en de e.v.v.-er (eerst verantwoordelijk verzorgende) wordt geadviseerd toch weer antidepressiva toe te dienen. Inmiddels ben ik schoorvoetend en met heel veel reserves akkoord gegaan. Ik vind het een zwaktebod, omdat ik de hele situatie ook voor een groot deel wijt aan de reacties en de onkunde van de verzorgenden. Maar daar kan ik weinig aan veranderen. En mijn moeder heeft zo langzamerhand echt rust nodig.
Of wil ik zelf ook rust en is het dus ook een zwaktebod van mijn kant?



*Jos van der Zwaal, spreker tijdens het seminar
**David Rock, Sydney
***Naomi Eisenberger, Los Angeles

Ik las net een kop op teletekst: “Dakloze vrouw krijgt straatverbod”.
Geen huis, geen straat, waar moet zo’n vrouw heen?

Elke organisatie heeft tegenwoordig een Mission Statement. Vaak als ik die mooie woorden lees, ben ik onmiddellijk om, en wil ik mijn hele ziel en zaligheid bij zo’n organisatie onderbrengen.
In de Mission Statement van het huis waar mijn moeder verblijft, staat dat de bewoner zich zoveel mogelijk thuis moet voelen en zich kan omringen met zijn/haar eigen spulletjes.

Maar er is een grote discrepantie tussen de mooie woorden van het management en het dagelijkse gedrag van de werkvloer. Twee eilanden die nauwelijks tot elkaar kunnen komen.

Mijn moeder moet intern verhuizen. Als ik de eerste doos op de aanrecht zet, komt iemand van de huishoudelijke dienst zich voorstellen en steekt meteen van wal: “Jouw moeder heeft een hele grote tafel heb ik gehoord. Kan die niet worden vervangen of doormidden gezaagd? En al die prulletjes die ze in de vensterbank wilt, kunnen die niet weg?”
Herinneringen aan een tafel die mijn vader nog eigenhandig heeft aangepast, herinneringen aan souvenirs die van vakanties zijn meegebracht? Flauwekul, dat staat alleen maar in de weg!

Het woord “Lucia” was bij ons thuis erg beladen: mijn tante heeft er ruim een jaar doorgebracht en mijn vader zei in die tijd al eens tegen me: “Jij zorgt ervoor dat mij dat niet overkomt, hè meisje?”.
Ik ging er maar van uit dat hij bedoelde dat hij niet in het Lucia terecht wilde komen.
Trouwens, als het in mijn macht had gelegen, had ik hem natuurlijk ook willen behoeden voor zijn dementie.

Dat heb ik niet kunnen voorkomen, net zo min als het feit dat hij uiteindelijk toch precies dáár kwam, waar hij niet wilde zijn: in het Lucia.
Ik weet niet of hij besefte dat hij in het Lucia zat; inmiddels was de naam gelukkig veranderd in Zorgcentrum Oranjehaeve.
Toch wilde hij er alleen maar weg, naar buiten!
Op de afdeling Flamingoland hebben ze dat, welzeker onbedoeld, aangevoeld door in de lift aan te geven op welke knop hij dan moest drukken.

Ze hebben mijn vader erg vaak buiten op moeten halen.

Met dank aan de zoon van een vriend-die-niet-publiek-wilt-bloggen:

“
Wat is NOOIT grappig…?
• Een boekhouder met een balansdag, is nooit grappig
• Een melkboer die met zijn neus in de boter valt, is nooit grappig
• Een timmerman op zijn vingers tikken, is nooit grappig
• Een terrorist die met typen 150 aanslagen per minuut haalt, is nooit grappig
• Een muzikant met notenallergie, is nooit grappig
• Een biljarter die geen andere keus heeft, is nooit grappig
• Een pastoor die in een rolstoel zit een geestelijk gehandicapte noemen, is nooit grappig
• Een gebochelde die beseft dat het ergste achter de rug is, is nooit grappig
• Een masseur die hem zit te knijpen, is nooit grappig
• Een imker die bijziend is, is nooit grappig
• Dat de carrière van een archeoloog in puin ligt is, is nooit grappig
• Een aardappelboer die in de puree zit, is nooit grappig
• Een gevangene die geboeid naar de rechter luistert, is nooit grappig
• Een tandarts die met zijn been trekt, is nooit grappig
• Een vogel die in de nesten zit, is nooit grappig
• Een cavia die hamstert, is nooit grappig.
• Een houtworm met plankenkoorts, is nooit grappig.
• Iemand die op sterven ligt een deadline geven, is nooit grappig
• Een lilliputter die uit de hoogte doet is nooit grappig
• Een ICT’er vragen of hij een virus heeft opgelopen, is nooit grappig
• Je coke dealer niet aan de lijn krijgen, is nooit grappig
• Iemand die met planten praat een dove netel geven, is nooit grappig
• Een vegetariër een vleesetende plant geven, is nooit grappig
• Een opticiën veel sterkte toewensen, is nooit grappig
• Pinokkio bij de neus nemen, is nooit grappig.
• Een douanier die zijn grenzen niet kent, is nooit grappig
• Geboren worden op Dodenherdenking, is nooit grappig.
• Een loodgieter die het loodje legt is nooit grappig
• Een stratenmaker met straatvrees is nooit grappig.
• Een kapper die in een scheiding ligt is nooit grappig.
• Een piloot die ze ziet vliegen is nooit grappig.
• Een bakker die er geen brood meer in ziet is nooit grappig.
• Een kok die kookt van woede is nooit grappig.
• Een exporteur die niks uitvoert is nooit grappig.
• Een wetenschapper die het even niet meer weet, is nooit grappig.
• Een kapper die met zijn handen in het haar zit, is nooit grappig.
• Een grafdelver die zich laat kisten, is nooit grappig.
• Een terrorist die een rubberboot opblaast, is nooit grappig.
• Gehecht zijn aan je litteken, is nooit grappig
• De brandweer bellen en zeggen dat het achterlicht van je fiets brandt, is nooit grappig
• Michael Jackson die zegt dat zijn relatie nog in de kinderschoenen staat, is nooit grappig
• Een DJ die doordraait, is nooit grappig
• Een Pool vragen of hij uit Noord of uit Zuid komt, is nooit grappig
• Je een ongeluk zoeken naar geluk, is nooit grappig
• Michael Jackson zwart maken, is nooit grappig
• Een spermadonor die het niet meer trekt, is nooit grappig
• In een antiekzaak vragen of er nog wat nieuws is, is nooit grappig
• Een hartchirurg die zegt: “hmm, hier klopt iets niet”, is nooit grappig
• Een terrorist vragen of hij een kort lontje heeft, is nooit grappig
• Bij de ME met de deur in huis vallen, is nooit grappig
• Als je in het chinees restaurant gevraagd wordt “Wilt u ME-NU en je zegt” Later a.u.b. ik wil eerst wat eten”, is nooit grappig
• Als je tijdens een vrouwenbijeenkomst vraagt of zij de lippen op elkaar willen houden, is nooit grappig
• Als je een voetballer vraagt of hij het al ver geschopt heeft, is nooit grappig
• De scheidsrechter uitfluiten, is nooit grappig
• Als je de patiënt wakker maakt omdat hij zijn slaappil niet heeft ingenomen, is nooit grappig
• Je shit voelen als je aan de diarree bent, is nooit grappig
• Een kip vragen of hij last heeft van kippenvel, is nooit grappig
• Als je een envelop met konijnenkeutels per post verstuurt met het opschrift “Voorzichtig, drukwerk”, is nooit grappig
enzovoorts.
“

Sommige BN-ers ‘doen’ iets met de ziekte van hun ouders. Stella Braam heeft boeken geschreven over de Alzheimer van haar vader en het thuis willen blijven wonen van haar moeder. Ronald Giphart schreef een toneelstuk over de dood van zijn moeder. En nu liep ik tegen een verhaal aan van Adelheid Roosen over de Alzheimer van haar moeder.
Wat een geweldig verhaal. Zo lief, zo herkenbaar.
http://www.toneelgroepamsterdam.nl/media/beeld_nieuws/0910_knipsels/0904_denkbeeld_alzheimer.pdf
Wat fijn dat sommigen de kunde hebben om zo goed te verwoorden wat ze beleven.

Vorig jaar rond deze tijd:
Ongeveer 100 meter voor de Spaanse grens worden we aangehouden door een zeer belangrijk uitziend persoon. Het raampje opengedraaid. Hij kijkt eens naar binnen. “Waar gaat u naar toe?” Het antwoord, braaf naar waarheid: “Naar Spanje”.
“OK”, wuift hij ons door.
Huh???!!!

Vroeger toen mijn vader in het Lucia zat, had ik het al aan de stok met de verpleging daar over het rookbeleid. De opvatting was: “Mensen die hier komen wonen, moeten in feite hun thuissituatie verplaatsen en zich thuisvoelen. DUS mogen ze roken”. Waarop mijn verweer steevast was, “Maar mijn vader heeft zijn hele leven nog niet gerookt en zit nu continu in de rook van medebewoners en verzorgenden (die laatsten mochten overigens niet roken op de afdeling, maar deden dat in de stille uurtjes toch – wat zouden die dementen er ten slotte van zeggen. Niks toch!). Hoeft hij zijn thuissituatie dan niet te verplaatsen?”
Nu zijn we 7 jaar en een aangescherpt rookbeleid verder, maar veel vind ik niet veranderd.
De bewoners in het huis van mijn moeder hebben gelukkig wel allemaal een eigen kamer. Maar vrij van rook is het huis allerminst. Schuin tegenover mijn moeder woont een dame, die regelmatig de gang onder de rook zet.
En de klap op de vuurpijl is de serre, die aansluit op de zaal. Hier moet je door naar buiten als je in de tuin wilt zitten, maar deze ruimte is tevens de rokersruimte van de verzorging. Jakkie!

Vandaag weer de financiën van mijn moeder afgehandeld, omdat ze dat helaas niet meer zelf kan doen. Er zat een afrekening over 2008 van de vroegere flat bij. Ik neem aan dat wat er onder servicekosten valt, nogal eens kan wisselen per flat. En natuurlijk zijn het vaak kosten die echt moeten worden gedeeld, zoals het lift- en tuinonderhoud en schoonmaakkosten voor gezamenlijke ruimten.
Maar als bv het waterverbruik ook is opgenomen en je moet – ongeacht hoe veel of hoe weinig je zelf hebt verbruikt – een/zoveelste deel betalen, waarom zou je dan ooit zuinigaan doen?
Oftewel, zou je uit milieuoverwegingen dat soort kosten niet beter rechtstreeks bij de bewoners zelf kunnen leggen?

(Uit: dePers.nl)
“Slager schiet varken dood in slachthuis
Een slager van een slachtbedrijf in Ommen heeft de mislukte verdoving van een varken beslecht door het dier met een jachtgeweer dood te schieten. Hoewel de man beschikt over een jachtakte, was sprake van oneigenlijk gebruik van het wapen omdat het gebruik van een kogelgeweer in een slachterij verboden is, meldt de politie donderdag.”

Ik denk steeds vaker dat ik gek word als ik het nieuws hoor of zie. Maar ook deze man zal wel 55.000 euro boete krijgen of daaromtrent, denk je ook niet?