mei 252011
 

boekpresentatieGisterenavond was in De Balie in Amsterdam de boekpresentatie van “Het verhaal achter Amnesty International“. Geschreven door Bert Breij en Tom van Oosterhout. Tom is mijn man, dus je snapt, ik zat apetrots in de zaal.

Een gevulde avond

boekpresentatie

Voorafgaand aan de overhandiging van het eerste boek aan de directeur van Amnesty International Nederland, Eduard Nazarski, spraken Bert Breij, Menno Kamminga en Jan Pronk over het boek en over de 50e verjaardag van Amnesty.
Moet Amnesty zich onderhand eens vernieuwen of kent men Amnesty op een bepaalde manier en kunnen ze dus beter bij hun core business blijven? Hoe zal Amnesty ervoor staan als zij haar 60e verjaardag viert in 2021?
De afsluiting zou bestaan uit discussie met de zaal, maar dat liep in het water. Wat ik jammer vond, want in tegenstelling tot wat wij verwachtten, bestond het halve publiek uit jonge mensen.

Sta-in-de-weg

De sprekers zorgden een enkele keer voor gegrinnik, maar waar ik het meeste om moest lachen was een fotograaf. Ken je dat, dat sommige mensen al opvallen voordat het programma überhaupt is begonnen? Deze veel te dikke, onverzorgde man had dat. Hij kwam binnen, keek niet op of om, probeerde een paar van de gereserveerde stoelen uit, en begon zich uitgebreid te installeren.
Uit een rugzakje kwam een spiegelreflex met professionele flitser en er werden wat proefopnames gemaakt. Zodra de heer Pronk binnen kwam, ging Dikkie op nog geen meter afstand voor hem staan en begon te flitsen. Pronk was duidelijk zijn favoriet, want tijdens het programma werden de anderen door hem met een compactcamera gefotografeerd. (Huh? Wat zeg je? Ja, een compactcamera.)
Nu hebben sommige dikke mensen de gewoonte om veel geluid te maken. Dikkie behoorde tot deze soort. Opstaan en weer zitten ging met veel gezucht en gehijg gepaard. Maar waar ik bijna door van mijn stoel rolde van het lachen, was een enorme sleutelbos die om zijn nek hing. Die hoorde men tot achterin de zaal, iedere keer als hij zich bewoog.
En ik maar denken dat je je als fotograaf bewust bent van de overlast die je bezorgt, en dat dan probeert tot een minimum te beperken.

Reclameblokje

Natuurlijk is het boek te koop. :-)
Als gebonden boek of als eBook.
En uiteraard ben ik heel benieuwd wat je er van vindt, als je het hebt gelezen.
Ik zal je een bekentenis doen, zelf heb ik er nog geen letter van gelezen. In tegenstelling tot Bert is Tom een schrijver die niet wil hebben dat iemand zijn teksten leest voordat ze zijn gepubliceerd. Maar ik heb nu mijn eigen exemplaar, voorzien van een hele lieve opdracht van Bert, dus ik weet wat ik vanavond ga doen!

jul 312010
 
please install flash

Gisteren liet iemand me dit filmpje zien en ‘s avonds hoorde ik dat er wellicht een minderheidskabinet komt, met gedoogsteun van een partij, waar ik niet zo’n fan van ben. Zacht gezegd.
Het gaat niet om een vergelijking van de 2e wereldoorlog met nu, want die vergelijking gaat mank in mijn ogen. Maar wel werd ik geraakt door de emotie in het filmpje en het toeval van zo’n nieuwsbericht ‘s avonds.

Blog

Dat ik niet de enige ben met gemengde gevoelens, zag ik in andere blogs:

Met-K.com

Melodiefabriek

mrt 142010
 

Pfff, ik dacht dat ik na de verkiezingen van afgelopen 3 maart een tijdje verlost zou zijn van mijn verkiezings-stress. Mooi niet. Op 4 maart had ik eigenlijk al spijt, toen ik de uitslagen zag voor mijn stad. VVD 9, PvdA 8, CDA 6, D66 5, GL 4, SP 3, B97 2, LB 1, TON 1. De VVD moest dus het voortouw gaan nemen. Jammer.
Mijn voorkeur had VVD-PvdA-D66-GL. Ik heb er zelfs een fles wijn om gewed met iemand die duidelijk meer kaas van de Bredase politiek heeft gegeten dan ik. Dat heb ik verloren. Het is nu VVD-CDA-D66-GL geworden. Ik vind dus dat ik uiteindelijk voor rechts heb gekozen door van mijn ‘geloof’ te vallen en D66 te stemmen. Balen.

Had ik met de kennis van nu anders gestemd? Nee. Ik was met de kennis van nu voor mijn eerste optie gegaan, nl. niet stemmen. “Als je niet stemt, heb je geen recht van spreken”. Dat klopt, maar ik had me ook niet verantwoordelijk hoeven voelen voor het huidige debacle en nu geen buikpijn gehad.

Maak je geen zorgen. Op 9 juni ga ik wel degelijk stemmen. Vanwege het tegengeluid dat nu nodig is. En het gepieker van de afgelopen dagen heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik precies weet op wie ik ga stemmen en geen commotiebrengende politiekverlater gaat me daar nog vanaf brengen.

feb 062010
 

Sinds de PSP is opgegaan in GroenLinks heb ik moeite met het bepalen op wie ik zal stemmen. Ik behoor sindsdien tot de zwerm ‘zwevende kiezer’. Niet dat die keuze extreem wisselde. Meestal bleef het GroenLinks (landelijk), een enkele keer werd het PvdA of SP (lokaal). Ik weet dat ik één keer niet ben gaan stemmen, maar ik kan me de reden niet meer herinneren (hoewel, dat zal wel zijn geweest, toen GL een van mijn opdrachtgevers dwars zat). Tot nog toe vond ik echter dat mijn stem niet verloren mocht gaan, dus stemmen deed ik hoe dan ook.
Waarom dan dit keer zo’n moeite met te bepalen òf ik wel ga stemmen? En zo ja, op wat of wie dan?

Het spel en de knikkers

Toen ik lid was van een partij, vond ik dat ik ook actief bij moest dragen. Dus was ik lid van de steunfractie en lid van de commissie Kunst, Cultuur en Sport. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik al na 3 maanden gillend wegliep. Politiek is blijkbaar een spel en ik kon niet overweg met de spelregels.

PSP

Is politiek nu persoonlijk of juist niet? Ik heb steeds de illusie gehad dat ik naar de partijen keek en niet naar de mensen die erin zaten. Er van uitgaand dat degenen die voor een bepaalde partij kiezen, die standpunten delen, no matter what. Zo werkt het natuurlijk niet.
Mijn grote voorbeeld was Nico Garritsen. Bevlogen, enthousiast, een enorme kennis van zaken, principieel. Waarschijnlijk heb ik iedereen teveel aan hem gemeten en ging dat altijd ten koste van die ander.

D66

Nu ik geen krant meer heb, heb ik steeds minder feeling met de Bredase politiek. Reden om me als volger op te geven bij de meeste Bredase lijsttrekkers en sommige raadsleden op Twitter. Mijn conclusie is dat het behoorlijk eenrichtingsverkeer is. Iedereen wil vooral haar/zijn eigen boodschap de wereld in slingeren. Afgezien van een enkele onderlinge sneer zie ik weinig communicatie. Ik heb gelezen dat iedereen druk aan het canvassen is. Mij lijkt dat je dan ook in staat zou moeten zijn een simpele vraag (geef mij argumenten om wel te gaan stemmen) te tweeten. Of ik zal wel te stom zijn om dat tussen de regels door te lezen. [Overigens moet ik een uitzondering op deze uitspraak maken voor Paul de Beer van D66, die me zelfs persoonlijk welkom heette als volger. Zou ik dit keer dan maar eens D66 moeten gaan stemmen? Ik ben het serieus aan het overwegen. Wie had dat gedacht.]

Ik heb de diverse websites afgestruind om naar de standpunten te kijken. Als je ze allemaal wilt bekijken is het wel handig als je niet te veel door hoeft te vlooien, makkelijk kunt vinden wat je zoekt. Positief daarin blinken D66 en de SP uit, bij de rest is het een puzzeltocht.

Het valt niet mee

Maar goed, net zo fragmentarisch als mijn gedachten gaan over de komende gemeenteraadsverkiezingen, wordt deze blog. Ik ben er duidelijk nog niet uit en nog steeds driftig op zoek naar argumenten om wél te gaan stemmen. Blijkbaar wil ik dus wel, want waarom zou ik anders niet gewoon denken ‘the hell, zoek het lekker zelf uit’.

Leuk trouwens om te zien dat ik niet de enige niet-politicus ben die over verkiezingen blogt. Ik bevind me in goed gezelschap.

jan 292010
 

Zo, ik heb me bij een aantal twitterende (kandidaat)raadsleden van diverse pluimage als ‘volger’ ingesteld. Langzamerhand ben ik helemaal de weg kwijt in de Bredase politiek. Er is een site waar je veel informatie kunt vinden (hier), want als ik blijf bij mijn pasgenomen besluit om voor de 2e keer in mijn leven NIET te gaan stemmen, vind ik wel dat ook dat een afgewogen oordeel moet zijn. De meesten weten – volgens mij – niet, òf en wát ze gaan stemmen, want die keren dat ik een balletje heb opgegooid met het verzoek om mij te overtuigen waarom ik WEL moet gaan stemmen, heb ik meestal nul op rekest gekregen.

Wat vind ik belangrijk?

-Milieuvriendelijkheid (dus met iemand die roken propageert, heb ik erg veel moeite);
-Duurzaamheid (dus vindt iemand skiën helemaal fantastisch, dan ben ik bang dat die afvalt. En hou me ten goede, ik vind skiën ook geweldig, maar uit principe ski ik dus niet meer);
-Verdraagzaamheid (dus geen religieuze fanaten, seksisten, racisten).

Toch maar wel?

Het schijnt overigens dat TON in Breda meedoet. Dat vind ik toch een argument om wél te gaan stemmen. Nu moet ik alleen nog zien te verzinnen op wie dan. Iemand een suggestie?

jan 142010
 

goneToen ik in 1975 voor de klas begon, was het nog niet zo lang geleden dat een vrouw die zwanger raakte, ontslag moest nemen. En nog wat verder terug in de tijd moest je als vrouw je baan opzeggen als je trouwde.
Ik zat in het staartje van de tweede feministische golf en wij hebben gestreden voor maatschappelijke gelijkheid. Hoewel ik toen nog geloofde dat mannen en vrouwen helemaal gelijk zijn. Die illusie heb ik niet meer, ook al ben ik de technische van ons tweeën en is mijn man degene die kookt en stofzuigt. Maar economische zelfstandigheid en je eigen broek ophouden vind ik nog steeds heel belangrijk. Ik word dan ook niet goed van vrouwen die vinden dat ze wel genoeg hebben gewerkt. Ook als de aanleiding een zwangerschap is. Die blabla dat het “een keuze van hen samen is, en zijn baan kan nu eenmaal niet in 4 dagen, en zij verdiende toch al niet zoveel…”
Zó verandert er natuurlijk nooit iets.

Maar waarom sloeg ik nu zo op tilt bij het lezen van de column van iemand die grosso modo hetzelfde zei? Zelfs toen ik wist dat het ironisch bedoeld was.