okt 122012
 

Met een noodgang komen er van links twee kinderfietsjes aanzetten met daar achteraan twee moeders met nog meer klein grut bij zich. Niemand neemt de moeite naar rechts te kijken of er verkeer aan komt. Noch naar links trouwens. Een van de moeders laat per ongeluk een tas vallen en gaat dwars op de rijweg staan. Een automobilist uit de tegenovergestelde richting en ik proberen er rondom heen te manoeuvreren.  . . . meer

jul 172010
 

Mijn ouders – opgegroeid in de crisistijd – deden zoveel mogelijk zelf. Mijn vader repareerde en maakte alles wat in huis kapot en/of nodig was. Mijn moeder maakte al onze kleren zelf (tot zelfs de zwembroeken toe, die van kriebelige wol werden gebreid. Over dat jeugdtrauma wil ik het dus ècht niet hebben!)

TomTom

Maar vanaf zijn zeventigste jaar begon mijn vader langzaam maar zeker in de Alzheimer te zakken. Natuurlijk viel dat in het begin nauwelijks op. Hij herhaalde wel veel, vertelde eindeloos dezelfde verhalen, maar verder functioneerde hij best aardig. Tot hij op de terugweg van Spanje een ongeluk kreeg. Dat had me aan het denken moeten zetten, maar zo goochem was ik nog niet. Vanuit de gedachte ‘val je van het paard, dan moet je er meteen weer op klimmen’, liet ik hem in mijn auto rijden op de terugweg van de garage. Doodsangsten heb ik uitgestaan. Schakelen ging eigenlijk niet goed meer, overzicht op het verkeer had hij niet, verkeersregels wist hij nog nauwelijks. Ik ben zijn persoonlijke TomTom geweest tot huis en ben uit de auto gestapt met het vaste voornemen NOOIT meer bij hem in de auto te stappen.

Autosleutel

Vanaf dat moment begon het voorzichtige proces om hem duidelijk te maken dat hij niet meer zelf kon autorijden. Maar je ontneemt een oudere zo ontzettend veel meer dan zijn autosleutel. Zelfstandigheid, autonomie, vrijheid. Het lukte me niet.
We hebben één groot geluk gehad: mijn vader was enorm gezagsgetrouw. Op enig moment ontdekte hij dat zijn rijbewijs al 2 maanden verlopen was. Toen was het onmiddellijk over en uit.

Let op

Wat kwam dit verhaal in volle kracht bij me terug, toen ik van de week een – duidelijk demente – alleenstaande dame van 90 ontmoette, die nog steeds zelf autorijdt. Wie gaat haar duidelijk maken dat ze dat niet moet doen. “De familie zegt dat ik beter niet meer kan autorijden, dus ik rijd alleen nog maar in de stad”. Terwijl statistisch de meeste ongelukken juist in de stad gebeuren. En was zij maar de enige, maar ik ken meer dementen die weigeren hun autonomie en hun autosleutel op te geven.
O jee…

mei 312009
 

Ik vond het verschrikkelijk om op de wegen te rijden in New York City en New York State. Niet eens zozeer vanwege de drukte, maar vooral vanwege de erbarmelijke staat van onderhoud en de enorme troep (complete bumpers kun je op je weg tegenkomen).
Vandaar dat ik me verheugde op een fietsrit door mijn eigen stad. Nu wil het geval dat mijn rug weer eens opspeelt, en dan blijkt het niet fijn om door Breda te rijden. Dan merk ik pas goed wat een verzakkingen er in de stad zijn en hoe weinig voorzieningen er eigenlijk zijn voor fietsers.
En ik wens uit de grond van mijn hart de tekenaars die de drempels hebben bedacht een enorme rugpijn toe. Wellicht komen ze dan op het idee dat snelheidsregulering ook met bochten in de weg wordt afgedwongen.

mei 172009
 

Sinds we ooit eens 4 uur op een landingsbaan hebben vastgestaan in een sneeuwstorm – niets meer te drinken, niemand mocht in of uit het vliegtuig – wil ik niet zonder extra water vliegen.
Met die strenge maatregelen van tegenwoordig is dat lastiger en vooral duurder. Je mag geen water door de douane dragen. Je mag het daarna wel kopen. Minstens twee maal zo duur natuurlijk.
Dit keer vliegen we naar Chicago. Duur water op Brussels Airport gekocht. Blijkt dat je het hier ook de andere kant uit niet door de douane mag dragen!
Rare jongens die Amerikanen.
Temeer daar we daarstraks na het terugbrengen van de huurauto gewoon bij de bagagebelts konden komen. Hoezo safety first?!

mei 152009
 

Vormgeving, mijn stokpaardje. Sommige dingen zijn hier echt goed geregeld. Zo hoef je je nek niet te breken als je voor het rode stoplicht staat te wachten. Want die hangen niet pal boven je hoofd, maar staan aan de andere kant van de weg of hangen midden boven het kruispunt.
En ook de nummering van de afritten van de snelweg vind ik hier handiger dan bij ons. De afrit heeft het nummer van het mijlpaaltje waar hij het dichtste bij staat. Simpel.