Ik klaag nog steeds niet en verander?
februari 10th, 2012
Nog geen twee maanden geleden heb ik me vast voorgenomen niet meer te klagen en alleen maar positief te zijn. Ik had het al binnen een week moeilijk met dat voornemen. En dat blijft aanhouden. Dus nu op naar het volgende experiment: ik heb mijn klaagstukje geschreven, maar ga alle negatieve woorden omzetten in positieve. En om dat extra aan te zetten, maak ik die woorden allemaal groen. Eens kijken of het helpt.
Telefoontje
Op vrijdagmiddag om 17 uur belt Het Huis dat mijn moeders ondergebit kwijt is. Iemand heeft gezien dat mijn moeder het uit haar mond haalde, in een servet rolde – een blauw servet wist men zelfs te vertellen – en op een tafeltje legde. Natuurlijk komt men op het idee om het in veiligheid te brengen. Sindsdien spoorloos.
Gelukkig
Ik ben zo uitzinnig dat ik wel kan gillen en krijsen van blijdschap. Dat dingen kwijtraken op een demente afdeling weet ik. (En ik weet ook dat ik demente afdeling heb geschreven en niet dementie-afdeling, dat is per ongeluk). Maar ik geloof zeker dat iedereen de zeilen bijzet om bij zo’n gebeurtenis alles zo snel mogelijk op te lossen.
Zo ook in Het Huis.
Oplossingen
Er is mij beloofd dat het eten voor mijn moeder wordt gemalen zolang ze geen ondergebit heeft.
Dat gebeurt natuurlijk.
Het afdelingshoofd wil eerst onderzoeken hoe dit heeft kunnen plaatsvinden. Maar mijn contactpersoon heeft gelukkig dienst. Dus ‘z.s.m.’ wordt daarmee geen rekbaar begrip.
En inmiddels is het pas maandag.
Dan blijkt dat de tandarts maar liefst 1x per week langskomt, dus alles wordt rondom dat schema geplooid. (Want het motto van Het Huis is? O ja, vraaggericht zorgaanbod)
Katholieke trekjes
Eind van het liedje is dat mijn moeder – die toch al happy was – nu helemaal en volledig te houden is. Elk boek over dementie zal je vertellen dat degene die het dichtst bij staat de meeste rozengeur en maneschijn over zich heen krijgt. Maar mijn geluk is, dat ik er al een tijdje prima tegen bestand ben. Sinds kort doet mijn moeder helemaal geen beroep op mijn schuldgevoel. (Jij bent niet gezond, ik wel. Jij kunt niet weglopen, ik kan dat zomaar. Jij moest hier maar niet zitten.) Een vriend noemt dat het katholieke syndroom. En ondanks al mijn zogenaamde onaangepastheid en dwarsheid raakt ze me daar absoluut niet mee.
“Ik heb toch altijd goed opgepast?”
Kortom, nadat het even goed ging, kan ik het weer helemaal aan. En wat dacht je van mijn moeder die in de vaste overtuiging leeft dat alles van haar wordt teruggevonden en dat ze wordt beloond voor haar manier van leven.
Ik verzucht het vaker: ik wil zeker dement worden. Oud trouwens ook.
Terug in de realiteit
Het is maf om een stuk zo te schrijven. Ik weet nog niet wat ik er zelf mee opschiet. Want ik ben nog altijd zo ONTZETTEND kwaad – dat wil je niet weten! Zouden jullie een oplossing hebben?
Similar Posts:
Posted in 
Tags:
Hé Hannie,
Dat klinkt misschien vreemd om het uit een mond te horen die je niet zo goed kent, maar de oplossing… dat ben je altijd zelf!
‘t Is niet leuk, maar toch wel leuk ….
kom, spelen we nog een spelletje Wordfeud ….
Hahaha, wat heb jij ‘je groen en geel ergeren’ mooi getransformeerd in dit stukje met GROENE letters!!
Het is te erg voor woorden wat er er in Het Demente Huis allemaal gebeurt en vooral ook NIET gebeurt (ach ja, waarom zou je eten malen voor een verwarde, verdrietige bewoonster zonder tanden…).
Helaas kun jij dat niet veranderen.
Wat je wel kunt beïnvloeden, dat doe je, met volledige inzet.
Dat dat als druppels op een gloeiende plaat voelt, dat kan ik me voorstellen. Het lijkt me afschuwelijk om je moeder zo te zien.
*Dikke knuffel stuurt *
Ha Hannie, ga jij weer gewoon in directe bewoordingen opschrijven wat je dwars zit?? Ik weet niet hoe het anderen vergaat bij het lezen van dit stukje, maar ik voel me super-ongemakkelijk bij het lezen ervan. Omdat ik achter elk woord een dubbelzinnige of omgekeerde lading verwacht. Het onbehagen wat je dwars zit wordt daardoor het ongemak van mij als lezer. Dat komt misschien ook omdat ik niet tegen overdadige ironie of sarcasme kan – dat wordt het voor mij.
Als stijlvorm voor het overbrengen van frustratie is het wel geschikt
. Blaas jij de ellende maar in rechtstreekse bewoordingen van je af: daar heb je recht op en dat is ook beter voor je. En ondertussen wens ik je als altijd sterkte, want makkelijk is het niet.
@Jolanda, @Inge, @Klaartje, @Eric Dank jullie voor de reactie
@Klaartje Dat was een mooie titel geweest “ik erger me niet groen”
@Eric Experiment in zoverre geslaagd dat die stijlvorm inderdaad de frustratie overbrengt. Al heb ik me waarschijnlijk niet goed genoeg gerealiseerd hoe erg dat bij iemand anders binnen kan komen. Dat spijt me, want ik wilde jou geen rotgevoel bezorgen, dat heb ik zelf al genoeg gehad de afgelopen week. Gelukkig had ik al bedacht dat ik dit ‘grapje’ maar 1x kan uithalen. Ik blijf zoeken naar positieve manieren om mijn frustraties te uiten, maar beloof je dat als dat niet lukt omdat het té erg is, ik weer gewoon ouderwets zal kankeren.
“Ik blijf zoeken naar positieve manieren om mijn frustraties te uiten” Dat herken ik van je (en van mezelf). Wat is het toch eigenlijk dat we ons vaak niet toestaan om even flink uit de bocht te schieten? In situaties waarbij dat volkomen terecht is. Rekening houden met de ander is een, jezelf schuldig voelen over je ergernis en woede is de andere kant. Even goed schreeuwen kan soms zo opluchten.
Nou, Eric, het punt is, ik wil mezelf best toestaan om uit de bocht te schieten, en dat doe ik ook. Genoeg zelfs. Maar ik wil dat niet op mijn blog doen, want mijn blog is niet alleen voor mezelf. Mijn blog staat op het internet en is dus openbaar bezit. Ik wil er daar toch iets anders mee omgaan.
Toen ik laatst (verhaal van de chocomel) in staat was om het op een andere manier te benaderen, voelde ik me er zelf ook beter bij. Zoiets had ik nu over mijn moeders gebit ook graag bereikt. Maar de materie is te taai, dus het lukt nu niet.
De machteloosheid is het ergste. Maar ik zal je advies even opvolgen:
ieieieieieieieieieieieieiei
Hoi Hannie, ik vind het wel een vondst om alles eens om te draaien, maar dat kan inderdaad maar 1 keer. Het hele voorval is trouwens te gek voor woorden.
Dank je wel Jenny
Ik ben het wel met Eric eens, dat je frustratie van je af schrijven totaal geoorloofd is in dit soort situaties!
Er is wat mij betreft een groot verschil tussen klagen als levenshouding, de zogenaamde zeikerds, en een gegronde klacht/frustratie hebben.
Jouw klachten vallen in de categorie GEGROND!!