Met een noodgang komen er van links twee kinderfietsjes aanzetten met daar achteraan twee moeders met nog meer klein grut bij zich. Niemand neemt de moeite naar rechts te kijken of er verkeer aan komt. Noch naar links trouwens. Een van de moeders laat per ongeluk een tas vallen en gaat dwars op de rijweg staan. Een automobilist uit de tegenovergestelde richting en ik proberen er rondom heen te manoeuvreren.  . . . meer

 

Ik vond het verschrikkelijk om op de wegen te rijden in New York City en New York State. Niet eens zozeer vanwege de drukte, maar vooral vanwege de erbarmelijke staat van onderhoud en de enorme troep (complete bumpers kun je op je weg tegenkomen).
Vandaar dat ik me verheugde op een fietsrit door mijn eigen stad. Nu wil het geval dat mijn rug weer eens opspeelt, en dan blijkt het niet fijn om door Breda te rijden. Dan merk ik pas goed wat een verzakkingen er in de stad zijn en hoe weinig voorzieningen er eigenlijk zijn voor fietsers.
En ik wens uit de grond van mijn hart de tekenaars die de drempels hebben bedacht een enorme rugpijn toe. Wellicht komen ze dan op het idee dat snelheidsregulering ook met bochten in de weg wordt afgedwongen.

 

Sinds we ooit eens 4 uur op een landingsbaan hebben vastgestaan in een sneeuwstorm – niets meer te drinken, niemand mocht in of uit het vliegtuig – wil ik niet zonder extra water vliegen.
Met die strenge maatregelen van tegenwoordig is dat lastiger en vooral duurder. Je mag geen water door de douane dragen. Je mag het daarna wel kopen. Minstens twee maal zo duur natuurlijk.
Dit keer vliegen we naar Chicago. Duur water op Brussels Airport gekocht. Blijkt dat je het hier ook de andere kant uit niet door de douane mag dragen!
Rare jongens die Amerikanen.
Temeer daar we daarstraks na het terugbrengen van de huurauto gewoon bij de bagagebelts konden komen. Hoezo safety first?!

 

Vormgeving, mijn stokpaardje. Sommige dingen zijn hier echt goed geregeld. Zo hoef je je nek niet te breken als je voor het rode stoplicht staat te wachten. Want die hangen niet pal boven je hoofd, maar staan aan de andere kant van de weg of hangen midden boven het kruispunt.
En ook de nummering van de afritten van de snelweg vind ik hier handiger dan bij ons. De afrit heeft het nummer van het mijlpaaltje waar hij het dichtste bij staat. Simpel.